Fight Club

Gia osous Akoun sport FM kathe bardi 10-12 kai gia osous tha ithelan na na argisoun

O enas kai monadikos Peter Nalitch...


Na Valo??? To diko mas kitrino Tiri...

Επένδυση με... δανεικά

Τα λάθη από το διαιτητικό τρίο στο ΟΑΚΑ αποτελούν τελικά άλλοθι για τα καταιγιστικά λάθη Φερέρ και διοίκησης, που φέρνουν την ΑΕΚ σε δεινή θέση

Oι βολές που εξαπέλυσε ο Ντέμης Νικολαΐδης με αφορμή την κακή διαιτησία του Φωτιάδη στον αγώνα με τον Πανιώνιο απέκρυψαν την ουσία, η οποία συνοψίζεται στα λάθη που έγιναν τόσο από τη διοίκηση στον σχεδιασμό, όσο και από τον προπονητή κατά την εκπόνηση στρατηγικής στους αγώνες. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί ο λάθος μεταγραφικός σχεδιασμός του τελευταίου έτους;
Όλοι συμφωνούν ότι ο Φωτιάδης δεν έδωσε δύο πέναλτι και αδίκησε την ΑΕΚ. Όμως μέχρι το 17΄, όταν ο Μάκος μάρκαρε αντικανονικά τον Ριβάλντο, η άμυνα της ΑΕΚ είχε εκτεθεί ανεπανόρθωτα και ήδη βρισκόταν από το 14΄ πίσω στο σκορ με δύο γκολ διαφορά.
Ποιος φταίει που η ομάδα έχει μείνει με δύο κεντρικούς αμυντικούς; Ο Φωτιάδης; Όχι ασφαλώς. Φταίει ο σχεδιασμός. Η ΑΕΚ έχει την καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος και αντί να αρχίσει τις αγορές με την απόκτηση ενός κεντρικού αμυντικού, φορτώθηκε και άλλον η επίθεση. Το ότι ο Καλόν αποτελεί εξαιρετική προσθήκη δεν σημαίνει ότι λύθηκαν τα προβλήματα σε άλλες θέσεις.

ΦΘΗΝΟΙ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΚΟΙ

Από τον προηγούμενο Ιανουάριο μέχρι και χθες η ΑΕΚ ενισχύεται κυρίως από ελεύθερους παίκτες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αλλά και δανεικούς. Λίγα χρήματα δόθηκαν σε ομάδες για να αγοραστούν ποδοσφαιριστές.
Ποιοι αγοράστηκαν; Ο Μαντούκα το προηγούμενο καλοκαίρι έναντι περίπου 700.000 ευρώ, ο Άλβες για 250.000 ευρώ, ενώ πληρώθηκε και η ρήτρα του Ενσαλίβα περίπου 400.000
ευρώ. Παράλληλα δόθηκε και ένα ποσό γύρω στις 450.000 ευρώ για τον δανεισμό του Μπλάνκο για έναν χρόνο. Στην ΑΕΚ αγωνίζονται δανεικοί οι Μορέτο, Μανού, Μπλάνκο και Εντίνιο.
Ελεύθεροι ήταν οι Καφές, Ριβάλντο, Αρουαμπαρένα, Παππάς, Ασκάρατε, Ράμος, Μάχο και ο Καλόν, ο οποίος επίσης έχει συμβόλαιο μέχρι το καλοκαίρι. Φυσικά η διοίκηση πληρώνει τα συμβόλαιά τους.
Στην ΑΕΚ αναμασάνε το άλλοθι της διαιτησίας τα τελευταία 14 χρόνια. Υπήρξαν και χρονιές που η Ένωση είχε καλύτερη ομάδα και αδικήθηκε, αλλά τις περισσότερες υστερούσε σε ποδοσφαιριστές με προσωπικότητα. Είναι κάτι που προσπερνούν με ευκολία στο «κιτρινόμαυρο» στρατόπεδο.
Χρειάζεται κυρίως αυτοκριτική με παρρησία. Ο Νικολαΐδης ανέθεσε εν λευκώ την ομάδα στον Φερέρ, ο οποίος ουδέποτε παραδέχθηκε δημόσια τις ευθύνες του για ένα κακό αποτέλεσμα και επειδή ο Ντέμης γνώριζε ότι σήμερα η κριτική θα ήταν αυστηρή και για τον προπονητή, αλλά και για τους παίκτες, θέλησε να προλάβει. Ο Φερέρ αποφεύγει σκόπιμα να απαντά στις ερωτήσεις που του γίνονται από τους δημοσιογράφους σε θέματα που έμμεσα ή άμεσα αφορούν τον ίδιο. Ένα ακόμα ελάττωμα του Φερέρ, το οποίο αποδεικνύεται στους αγώνες, είναι ότι δείχνει πως σε αρκετούς από αυτούς πάει αδιάβαστος. Έτσι κάπως χάθηκε και το ματς με τον Πανιώνιο, όπου ο Λίνεν τού έκανε ματ.

ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ

Μία ακόμα απόδειξη όσων αναφέραμε και κυρίως ότι δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του είναι ότι και κατά τη χθεσινή ομιλία ο Φερέρ έριξε το βάρος στους παίκτες και τον διαιτητή: «Είχαμε απίστευτες αποστάσεις μεταξύ μας, φανήκαμε ότι βγήκαμε να παίξουμε χωρίς σκοπό και στόχο, ίσως δεν καταφέραμε να διαχειριστούμε σωστά τον ψυχολογικό αντίκτυπο που είχε το αποτέλεσμα του αντιπάλου μας» είπε στην ομιλία του και συνέχισε: «Δεν παραβλέπω ότι και ο διαιτητής έκανε πολλά λάθη, αλλά κάναμε και εμείς. Η διαφορά είναι ότι δεν παίξαμε καλά και χάσαμε, ενώ οι άλλοι όταν δεν παίζουν καλά παίρνουν σφυρίγματα και κερδίζουν βαθμούς».
Όλα αυτά τα είπε στους παίκτες που αγωνίστηκαν. Τους έδειξε το βίντεο του αγώνα και αμέσως τους έκανε κριτική. Για τα δικά του λάθη δεν μίλησε. Δεν είπε ότι συνεχίζει να χρησιμοποιεί τον εκτός κλίματος Μαντούκα. Έχει δώσει άσυλο στον Ράμος. Ότι ενώ ο Καλόν ήταν πάρα πολύ καλός από δεξιά, έβαλε τον Μανού και τον ανάγκασε να «κουτουλά» με τον Ριβάλντο, εξαφανίζοντάς τον στην ουσία. Ότι για πολλούς αγώνες δεν χρησιμοποιούσε τον Μπλάνκο. Ότι δεν έχει κάνει ποτέ αλλαγή τον Λυμπερόπουλο, ακόμα και όταν ο παίκτης δείχνει εγκλωβισμένος ανάμεσα σε πολλούς αμυντικούς και δεν μπορεί να αποδώσει. Ότι ο Αρουαμπαρένα με το παχυλό συμβόλαιο (περίπου 800.000 ευρώ τον χρόνο) δεν έχει βοηθήσει ποτέ σχεδόν επιθετικά και στα αμυντικά καθήκοντά του έχει πρόβλημα. Και άλλα πολλά λάθη που κάνει κατά τη διάρκεια των αγώνων και τα οποία προσπαθεί να κρύψει. Ας μη μιλήσουμε για την ανανέωση και την προώθηση νέων ποδοσφαιριστών, που είχε επιμελώς τονίσει ο Φερέρ όταν ήρθε στην Ελλάδα. Αν προώθηση νέων παικτών είναι να αγωνίζονται οι Ταχτσίδης και Παυλής αλλαγές σε ένα ματς και η χρησιμοποίηση του Παπασταθόπουλου, τότε ο προπονητής έχει δίκιο. Αλήθεια, πού είναι ο Κονέ για τον οποίο η ΑΕΚ έδωσε μάχη με τον Ολυμπιακό για να τον αποκτήσει;
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι κατσάδιασε τον Ράμος, στον οποίο χρέωσε φυσικά το πρώτο γκολ-δώρο στον Πανιώνιο και του τόνισε ότι το λάθος του έφερε την ομάδα πίσω στο σκορ. Καταλήγοντας, πάντως, είπε στους ποδοσφαιριστές του ότι γενικά δεν έπαιξαν καλά και δεν έκαναν τίποτα απ΄ όσα είχαν σχεδιάσει τις προηγούμενες ημέρες και αγωνίστηκαν σαν να νόμιζαν ότι το παιχνίδι θα το έχουν σίγουρο...


Θόδωρος Ακάλεστος

Αφιέρωμα του Πανούτσου στο Χουντόδουλο

(...) Τη φράση «Εχω τέσσερα αδέλφια, αλλά με τον θάνατο του Χριστόδουλου ένιωσα να χάνω έναν αδελφό», δεν μπορώ να την κριτικάρω. Παρ’ όλο που αν ήμουν αδελφός αυτού που έκανε τη δήλωση στην τηλεόραση θα ένιωθα ότι με έχει λίγο γραμμένο, το συναίσθημα, όπως και ο πόνος, είναι προσωπική υπόθεση και δεν υπάρχει μέτρο για να τα κρίνεις. Ομως, το «Ηταν ο μεγαλύτερος Ελληνας που υπήρξε» και ακόμα περισσότερο το «Ηταν ο μεγαλύτερος Ελληνας που υπήρξε και ο μεγαλύτερος που θα υπάρξει», σηκώνουν κριτική.


Το «Ηταν ο μεγαλύτερος Ελληνας που υπήρξε», αν αφορά την ιερατική δραστηριότητα του εκλιπόντος, είναι βλάσφημο. Πρώτον, διότι βάζει σε δεύτερη μοίρα άλλους Ελληνες ιερωμένους που είτε η εκκλησία αναγνώρισε ως αγίους είτε ήταν κατά πολύ σημαντικότεροι στην Ιστορία. Ο τελευταίος άγιος που αναγνώρισε η εκκλησία, ο Αγιος Νεκτάριος, όχι μόνο διέπρεψε ως διευθυντής της Ριζάρειου Σχολής, αλλά όταν δεν μπορούσε πλέον να διδάξει αποσύρθηκε στην Αίγινα για να μονάσει. Πέθανε το 1920 στη νοσοκομειακή πτέρυγα των απόρων.

Σε πολιτική δράση ο Μακάριος ήταν από τους πρωτεργάτες του κινήματος για την κυπριακή ανεξαρτησία, εξορίστηκε από τους Αγγλους στις Σεϊχέλες και διαφύλαξε την κυπριακή ανεξαρτησία ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι να ανατραπεί από τον Σαμψών με καταστροφικά αποτελέσματα. Κι αν οι Κύπριοι δεν μετράνε για τον τίτλο του μεγαλύτερου Ελληνα ιεράρχη, ας μου επιτραπεί να πιστεύω ότι ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός, που το 1945 πήρε τη θέση του αντιβασιλέως μέχρι να γίνει το δημοψήφισμα για την παλινόρθωση της βασιλείας, είχε πολύ σημαντικότερη θέση στην ελληνική πολιτική ιστορία από τον Χριστόδουλο.

Ο οποίος θα περάσει στην ελληνική ιστορία ως τι; Ως ο ιεράρχης που έφερε την εκκλησία κοντά στη νεολαία; Εχετε πάει ποτέ σε εκκλησία; Εχετε δει πολλούς νέους ανάμεσα στα 18 και τα 25 να παρακολουθούν τη λειτουργία; Τις σπάνιες φορές που έχω πάει, η πλειονότητα αυτών που παρακολουθούν τη λειτουργία είναι συνταξιούχοι και οι ελάχιστοι νέοι που πηγαίνουν στην εκκλησία είναι αυτοί που μπαίνουν για να ανάψουν ένα κεράκι και βγαίνουν. Κάτι ανάλογο με την ελληνική συνήθεια του σταυρώματος έξω από τις εκκλησίες. Μια κίνηση πρόληψης, της λογικής «να μας φυλάει ο Θεός», αντίστοιχη της κίνησης να φοράς τη ζώνη όταν μπαίνεις σε αυτοκίνητο και να κλειδώνεις δύο φορές την πόρτα όταν βγαίνεις «για να μην μπουν οι Αλβανοί». Εκτός αν το «κοντά στη νεολαία» σημαίνει την απαγγελία δύο μέτριων ανεκδότων σε μπαγλαρωμένα σε μια τάξη παιδάκια που θα γέλαγαν με ό,τι να τους πεις.

Είναι αλήθεια ότι ο Χριστόδουλος λατρεύτηκε από ένα κομμάτι του πληθυσμού. Από το κομμάτι που όνειρό του είναι μια θεοκρατική κοινωνία, με μεγαλύτερη εμπλοκή της εκκλησίας στην καθημερινή ζωή. Είναι οι άνθρωποι που θέλουν να λογοκρίνουν τις ταινίες και στήθηκαν έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες που έπαιζαν τη ζωή του Χριστού, το κομμάτι που κρατάει μόνιμα ένα κουτί σπίρτα στο χέρι για να κάψει τα βιβλία που δεν γουστάρει, έστω κι αν δεν το υποχρεώνει κανένας να διαβάσει, το κομμάτι που όνειρό του είναι να μας κυβερνήσει ένας Χομεϊνί με σταυρό.

Σε καμία περίπτωση δεν θα πω ότι το κομμάτι που θαύμασε την προσπάθεια του Χριστόδουλου, να βάλει ξανά την εκκλησία στην πολιτική, είναι μικρό. Είναι όσοι οι ψηφοφόροι του Παναγιώτη Ψωμιάδη και βάλε. Πιθανότατα είναι πλειοψηφία. Μία πλειοψηφία όμως που μισεί τον τρόπο της ζωής της μειοψηφίας, που δεν έχει τα ίδια πιστεύω με την ίδια. Είναι οι άνθρωποι που όνειρό τους είναι να κάνουνε κουμάντο στη ζωή όλων, από τη στιγμή που γεννιούνται, όταν τους βαφτίζουν μέχρι και όταν πεθαίνουν που -τσαμπουκά- δεν τους αφήνουν να κάψουν το σώμα τους άμα γουστάρουν, αλλά θέλουν να τους θάβουν.



Είναι οι «religioso fanatico» που είχε πει και ο Πάολο Σόουζα, όταν είχε συναντήσει τον Αγγελο Αναστασιάδη και κατάλαβε ότι η διατροφή μιας ποδοσφαιρικής ομάδας στην Ελλάδα μπορεί να εξαρτάται από τις θρησκευτικές επετείους. Οι άνθρωποι που επεμβαίνουν στην καθημερινή μας ζωή χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε, επειδή με την καταπίεση χρόνων το έχουμε συνηθίσει.


Στην Ελλάδα, αν ένα εκκλησάκι έχει χτιστεί πριν από 200 χρόνια σε μια περιοχή όπου έβοσκαν πρόβατα και σήμερα πρέπει να περάσει δρόμος, ο δρόμος θα κάνει ζιγκ ζαγκ για να περάσει γύρω από το εκκλησάκι. Εάν διαπιστωμένα το εκκλησάκι έχει χτιστεί πάνω από αρχαίο ναό, ακόμα και αν είναι μηδαμινής ιστορικής σημασίας και ο ναός μοναδικός, το εκκλησάκι θα νικήσει. Μία ιστορία που σύντομα την κατάλαβαν πονηροί… Αν πάτε στην Τήνο θα δείτε τριώροφα κτίρια με ένα πλυσταριό στην ταράτσα με σταυρό. Αυτό είναι το «ξωκλήσι» που κάποιοι επιτήδειοι έπαιρναν άδεια να χτίσουν, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να κατεδαφιστεί ως αυθαίρετο. Ποιοι έδιναν την άδεια για το ξωκλήσι; Ιερείς.


Δεν ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι η εκκλησία πρέπει να εκμοντερνιστεί. Το έκανε η αγγλικανική εκκλησία και δημιούργησε ένα εξάμβλωμα που για να ικανοποιήσει τις προοδευτικές τάσεις του κόσμου ο Θεός έγινε «το Θεός» ώστε να μη φωνάζουν οι φεμινίστριες και η μεγαλύτερη στιγμή κατάνυξης είναι στο σαββατιάτικο εκκλησιαστικό μπίνγκο. Είτε θέλεις να είσαι χριστιανός, είτε όχι και τελειώνεις. Λίγο χριστιανός είναι αντίστοιχο του λίγο έγκυος. Από την άλλη, τρομάζω στην παραχώρηση πολιτικής εξουσίας σε κάποιους που για νόμο έχουν τις εντολές μιας μεσανατολικής μεταφυσικής σέκτας στην ακμή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Πιστεύοντας βαθύτατα στον ρωμαϊκό σεβασμό στον πολιτικό νόμο είμαι πρόθυμος να αγωνιστώ για την αρχή «Τα του Θεού τω Θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». «Τα του αρχιεπισκόπου τω αρχιεπισκόπω, τα της δημοκρατίας τω προέδρω ταύτης».


Στα αγγλικά υπάρχει η λέξη «bathos». Είναι η φτηνή εκδοχή του πάθους και συνήθως χρησιμοποιείται σε μπαλαφάρικες θεατρικές ερμηνείες «Ω Νταϊάνα, η ζωή μου είναι ένα έρεβος χωρίς την παρουσία σου». Αν η ανάγκη της ελληνικής δημοσιογραφίας ήταν το «bathos» με την κοίμηση του μακαρίστου, και δώσαμε, και πήξαμε. Επειδή η δημοσιογραφία δεν είναι επίδειξη σαβουάρ βιβρ στη γιορτή της θείας μου της Μαριάννας, καιρός δεν είναι να εγκαταλείψουμε την ανθρώπινη διάσταση του θανάτου του Χριστόδουλου και να κρίνουμε την πολιτική πλευρά τού αρχιεπισκόπου χωρίς πάθος και «bathos»;



Αντώνης Πανούτσος - SportDay 31.01.08





(...) Επ' ευκαιρία της αναφοράς στις ταυτότητες, θυμήθηκα ότι η μεγαλύτερη σύγκρουση του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου με το κράτος ήταν όταν επί κυβέρνησης Σημίτη είχε κατεβάσει το χριστεπώνυμο πλήρωμα και άλλους ξέμπαρκους στις διαδηλώσεις στο Σύνταγμα. Το θέμα ήταν να παραμείνει η αναγραφή του θρησκεύματος και στις νέες ταυτότητες. Τελικά δεν του είχε περάσει, οι ταυτότητες βγήκαν χωρίς θρήσκευμα και ελπίζω όσοι τις έχουμε να μην έχουμε κάνει και ρεζερβέσιον στο «Hotel Hell». Η ιστορία, πάντως, με τις ταυτότητες χαρακτηρίζει καλύτερα απ' όλες την τακτική του Χριστόδουλου στη σχέση κράτους-Εκκλησίας. Η Εκκλησία έρχεται όσο πιο κοντά γίνεται στην καθημερινή ζωή του πολίτη ώστε να καταλαβαίνει ότι αποτελεί μέρος της εξουσίας. Και μην πει κάποιος ότι θα μπορούσαν οι ταυτότητες να γράφουν το θρήσκευμα σε όποιον το γουστάρει. Αυτόματα θα ήταν εύκολο να διαχωρίσεις τις θεούσες από τους αθέους, μια και μόνο οι δεύτεροι δεν θα είχαν αναγραμμένο το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Επίσης, μην ισχυριστεί κάποιος «και τι πειράζει;». Πειράζει όταν γίνεται μέσω ενός πολιτικού εγγράφου, όπως η ταυτότητα. Διότι αν θέλει κάποιος να διαδηλώνει τα θρησκευτικά του πιστεύω, ο δρόμος είναι ανοιχτός. Πας σε έναν που κάνει τατουάζ και σ' το γράφει μέχρι τη μούρη. Το να ασχολείται, όμως, μια κυβέρνηση με το να καταγράψει τα πιστεύω των πολιτών της είναι, εκτός των άλλων, αποκάλυψη προσωπικών δεδομένων. Διότι το αν είσαι χριστιανός ή όχι είναι προσωπική υπόθεση και δεν αφορά την πολιτική εξουσία για να την καταγράφει



Το προηγούμενο παράδειγμα είχε ένα λάθος. Κι επειδή είναι δύσκολο να το ξέρει κάποιος, το λάθος είναι ότι το θρήσκευμα θα μπορούσε να γράφεται στο πρόσωπο. Η δεοντολογία των επαγγελματιών που κάνουν τατουάζ τους απαγορεύει να σχεδιάζουν στο πρόσωπο κάποιου, μια και ένα τατουάζ στο πρόσωπο είναι σίγουρο ότι θα σου αλλάξει τη ζωή. Κατά πάσα πιθανότητα όχι προς το καλύτερο. Επιστρέφοντας, όμως, στη υπόθεση του Χριστόδουλου, ένα πράγμα που δεν παύει να με εντυπωσιάζει είναι η δημοσιογραφική δουλικότητα.


Ακούς ρεπορτάζ στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση και νομίζεις ότι ακούς το Agios Florinis 110,4 και το Radio Bissarion. Μέχρι να πεθάνει ο Χριστόδουλος δεν είχα καταλάβει ότι εκτός από την Ελλάδα και η ΕΣΗΕΑ έχει επίσημο θρήσκευμα. Οι «παναγιότατοι» συναντάνε τους «μακαριστούς» και οι «άγιοι» τους «σεβασμιότατους». Θα πείτε «και πώς να τους πουν;». Δεν θα πω με το όνομα και το επίθετό τους, όπως κάποτε έκανε το ΚΚΕ, όταν ήταν ακόμα τσαμπουκαλεμένο, αλλά τουλάχιστον με το αξίωμα και το όνομά τους. «Ο μητροπολίτης Σπάρτης Ετσι» και «ο μητροπολίτης Μεσογαίας Αλλιώς». Τα «άγιοι», «παναγιότατοι» και τα σχετικά είναι ιερατικοί τίτλοι. Οπως, λοιπόν, ο ελληνικός Τύπος δεν λέει «η αυτού εξοχότης πρέσβης της Ιαπωνίας» και «η αυτού μεγαλειότης βασιλεύς της Ταϊλάνδης», μια και δεν ανήκει στη διπλωματική ιεραρχία, το ίδιο δεν μπορεί να λέει «ο παναγιότατος», όταν δεν ανήκει στην εκκλησιαστική ιεραρχία. (...)





Αντώνης Πανούτσος – SportDay 30.01.08

Η σημαντικότητα του κενού.

Είναι πολλά πράγματα που δεν καταλαβαίνω.
Ξυπνώ, τρέχω, τρέχω, τρέχω, κοιμάμαι και ξανασηκώνομαι.

Αλλά είμαι εδώ και πάλι για εσάς και μόνο (προσκηνύστε το είδωλο, όπως το έλεγε στον κακό βεζύρη).

Μας έφυγε και ο αρχιεπίσκοπος και μείναμε χωρίς πνευματικό ηγέτη. Βασικά από τότε που είδε το DVD άρχισε να μην πηγαίνει καθόλου καλά και με το δίκιο του.
Πολλές φορές οι λέξεις και οι φράσεις γίνονται κατανοητές μόνο όταν βγαίνουν μέσα από την πραγματικότητα.
Ασπονδοι φίλοι χωρίς θέμα πλέον και η αντοχή των σχέσεων δοκιμάστηκε από τον πιο αμείλικτο εξεταστή, τον χρόνο.

Αλλά το μυαλό μου δεν είναι τόσο στην επικαιρότητα. Βασικά δεν ξέρω που είναι. Κάθε μέρα το χάνω και περισσότερο. Το γεμίζω με άχρηστες και χρήσιμες πληροφορίες, με ειδήσεις, με γνώσεις, με μουσικές, με προθεσμίες, με υποσχέσεις στον εαυτό μου, με τηλεοπτικές σειρές, με ταινίες.
Τώρα τελευταία βλέπω δύο σειρες. Η μια είναι η πασίγνωστη Heroes και η άλλη το τρισγνωστο Star Trek, τα πρώτα επεισόδια του 1967. Όπως φαντάζεστε η σύγκριση είναι άδικη. Το Star Trek νικάει κατά κράτος, τελειωτικά, απόλυτα, κλασσικά. Και όχι, δεν είμαι παρελθοντομανιακός, θέλω να κοιτάω μπροστά σε κάθε υφή του πολιτισμού μας. Άλλωστε όταν γυρίστηκε αυτή η σειρά δεν είχαν καν γνωριστεί οι γονείς μου. Τα επεισόδια είναι αυτοτελή το καθένα με την ιστορία του, τα διδάγματά του, τις αλληγορίες του, τα πολυεπίπεδα νοήματά του. Από την άλλη το Heroes θέλοντας και μη είναι μια καλοσερβιρισμένη αμερικανιά μέχρι τελικής πτώσεως. Πάντως και το Star Trek στο hollywood γυρίστηκε.

Και τελικά ποιά είναι η ουσία ?

Συχνά ταξιδεύω με την φαντασία μου. Ελεύθερα. Φεύγω από το σπίτι μου και στην διαδρομή κάνω μερικά πράγματα που τα χρωστούσα στον εαυτό μου από καιρό.
Με ένα απλό εφετζίδικο μαγικό αντιστρέφω τις κλιματολογικές αλλαγές και οι πάγοι αρχίζουν να ξαναπαγώνουν. Οι πολικές αρκούδες και οι πιγκουίνοι είναι πλέον χαρούμενοι και περισσότεροι. Η στάθμη της θάλασσας παραμένει σταθερή. Κλείνω και την τρύπα του όζοντος με την ευκολία που καθαρίζω την μύτη μου (είναι δύσκολη δουλειά πιστέψτε με). Τα απειλούμενα είδη απειλούνται πλέον μόνο από την Άντζελα Δημητρίου, αλλά τουλάχιστον έχουν αρκετή τροφή. Τα δάση πιάνουν μία πράσινη φωτιά η οποία τα ξεκαίει, τα αναδασώνει και γκρεμίζει μερικά αυθαίρετα και κάτι καζίνα.

Τα άσπρα σύννεφα γίνονται άρμα μου και πηγαίνω όπου υπάρχουν πετρελαιοπηγές. Με την ευκολία πεντάχρονου παιδιού που παίζει πατητό τις κλείνω και γεμίζω τις πόλεις με ηλιακούς συλλέκτες και αυτοκίνητα που κινούνται από βιοντίζελ το οποίο παράγεται από φύκια. Στην συνέχεια κάνω ένα διάλειμμα για να σκεφτώ.
Και σταματάω τους πολέμους. Όλους. Μέχρι να δω τι θα κάνω.
Εγκαθιδρύω πλανητική δημοκρατική κυβέρνηση που ως πρώτο μέλημα επιλύει όλες τις εδαφικές διαφορές και αφιερώνεται στην πνευματική, τεχνολογική και ειρηνική πρόοδο του ανθρώπου. Το ανθρώπινο γένος προοδεύει με την ευκολία που τα σκέφτομαι όλα αυτά.

Νιώθω ικανοποιημένος γιατί τα έχω καταφέρει καλά.

Θέλετε να έρθετε στον κόσμο μου ?

Τέλος πάντων η σημασία είναι ότι έχω όρεξη για γράψιμο. Σε διάφορα σημεία.

Adieu Papa, Adieu Papa

Ρε Λορένσο, τι λες τώρα...

Στα τελευταία έξι επίσημα ματς η ΑΕΚ μετρά πλέον τέσσερις ήττες. Ηττες από Ολυμπιακό, Βιγιαρεάλ, Αστέρα Τρίπολης και Ξάνθη. Αυτό σίγουρα κάτι σημαίνει. Διότι μπορεί στο «Γ. Καραϊσκάκης» να έφταιγαν οι... χεσμένοι διαιτητές, στο ματς με τη Βιγιαρεάλ για το ΟΥΕΦΑ το γεγονός ότι δεν ήταν καθοριστικής σημασίας και ότι η ΑΕΚ δεν «καίγεται» για το ΟΥΕΦΑ, στην Τρίπολη οι... καλικάτζαροι, αλλά χθες στην Ξάνθη τέλειωσαν και οι δικαιολογίες. Τι να φταίει, δηλαδή, εκτός από το γεγονός ότι οι παίκτες της ΑΕΚ εδώ και ένα μήνα δεν παίζουν καλά. Και φυσικά δεν παίζουν καλά και με ευθύνη του Φερέρ.

Πολύ θα ήθελα να μας πει ο Φερέρ, όπως μας είπε μετά το ματς με τη Σεβίλλη «Τι να κάνω που παίζω με στόπερ 200.000 ευρώ;» τι έφταιξε και χθες αποκλείστηκε από τον φορ των 50.000 ευρώ Λαμπριάκο και το εξτρέμ των 70.000 ευρώ Κιντάνα. Στην ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια χάθηκαν δυο-τρεις τίτλοι ακριβώς λόγω της εύκολης δικαιολογίας. Σπάνια στην ΑΕΚ φταίνε οι παίκτες, φταίει ο προπονητής, φταίνε τέλος πάντων οι ίδιοι. Συνήθως φταίνε τρίτοι. Και αλήθεια είναι ότι αρκετές φορές έφταιγαν οι τρίτοι, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να δεις και την... καμπούρα σου. Κι επειδή ο Φερέρ στην καριέρα του, όχι μόνο στην ΑΕΚ, αλλά και στην Ισπανία, δεν ήταν της λογικής «φταίω εγώ», αλλά πάντα έφταιγαν ο πρόεδρος, το μπάτζετ, η κακή στιγμή, κάποιος πρέπει κάποια στιγμή να βάλει την ομάδα σε διαφορετική λογική. Η βελτίωση έρχεται όταν βρίσκεις τι δεν κάνεις καλά.

Αν η ΑΕΚ είχε βρει τι δεν έκανε καλά στο Καραϊσκάκη, τι δεν έκανε καλά στο ΟΑΚΑ με τη Βιγιαρεάλ, τι δεν έκανε καλά στην Τρίπολη με τον Αστέρα, ίσως χθες να μην είχε αποκλειστεί. Αν η λογική είναι ότι όταν χάνουμε, πάντα κάποιος άλλος θα φταίει, τότε προφανώς και για χθες μπορεί να βρεθεί μία δικαιολογία. Θέλετε να σας πω μία εύκολη; «Εντάξει, δεν τρέχει και τίποτα, εμείς για το πρωτάθλημα πάμε φέτος».

Η διαφορά είναι ότι την ακούσαμε και πέρυσι, όταν αποκλείστηκε από το Χαϊδάρι. Κι αν την ακούσουμε και φέτος, τότε θα ξέρουμε τι θα φταίει και του χρόνου, αν τυχόν επαναληφθεί ανάλογος αποκλεισμός. Ομάδα μεγάλη χωρίς πίεση δεν φτιάχτηκε ποτέ. Και η ΑΕΚ είναι μεγάλη ομάδα για να χάνει Κυριακή-Τετάρτη και να μην τρέχει απολύτως τίποτα. Καλόμαθαν στις ήττες οι παίκτες και ο προπονητής της ΑΕΚ και ο Νικολαΐδης ίσως να πρέπει να τους εξηγήσει πού παίζουν.

Τσόχος Μιχάλης

Ο διχαστικός ρόλος της ΕΡΤ στο ελληνικό ποδόσφαιρο

Επί της ουσίας, δεν αγόρασε η ΕΡΤ τα τηλεοπτικά δικαιώματα Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, αλλά αυτές οι ομάδες αγόρασαν την ΕΡΤ, η οποία μεροληπτεί απροκάλυπτα για λογαριασμό τους, επηρεάζοντας έμμεσα τους διαιτητές και προκαλώντας την αγανάκτηση της κοινής γνώμης.

Η ΕΡΤ είναι ένας οργανισμός για τη λειτουργία του οποίου πληρώνουν (θέλουν, δεν θέλουν...) όλοι οι Ελληνες πολίτες. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι η ΕΡΤ αντιμετωπίζει τους πολίτες που τη συντηρούν (πολλές φορές και από το υστέρημά τους) ως ίσους μεταξύ τους. Το αντίθετο θα έλεγα...

Ειδικότερα στην ενημέρωση γύρω από το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατηγορίας, τη λεγόμενη Σούπερ Λίγκα, η ΕΡΤ μεροληπτεί απροκάλυπτα. Μέχρι του σημείου, μάλιστα, να παίζει μεταξύ των ομάδων και των οπαδών τους ένα διχαστικό ρόλο, ο οποίος υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσει εντάσεις και εκρήξεις, με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Το περίεργο είναι ότι η ΕΡΤ μεροληπτεί υπέρ των ομάδων που της έχουν εκχωρήσει, έναντι σκανδαλώδους μεγάλης χρηματικής αποζημίωσης, τα δικαιώματα τηλεοπτικής μετάδοσης των αγώνων τους. Λες και αυτή η πριμοδότηση δεν κρίνεται από μόνη της αρκετή για να είναι ευχαριστημένες οι ομάδες. Λες και τελικά δεν είναι η ΕΡΤ αυτή που αγόρασε τα τηλεοπτικά δικαιώματα των ομάδων, αλλά οι ομάδες, και ειδικότερα ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, είναι αυτές που αγόρασαν την ΕΡΤ!

Πολύ πρόσφατα περιστατικά αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Μόλις την περασμένη Κυριακή ο Παναθηναϊκός, ο οποίος νίκησε με αμφισβητούμενο πέναλτι στο 93' τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, από ενδεχόμενος θύτης μετατράπηκε σε παρ' ολίγον θύμα! Πρώτον, γιατί το αμφισβητούμενο πέναλτι βαφτίστηκε πεντακάθαρο και, δεύτερον, επειδή ανακαλύφθηκε κι ένα άλλο, ακόμα πιο... πεντακάθαρο, το οποίο όμως αρνήθηκε στον Παναθηναϊκό ο απρόσεκτος διαιτητής του αγώνα!

Την ίδια Κυριακή ο μαγικός φακός της ΕΡΤ και τα κουρδισμένα παπαγαλάκια της κατάφεραν να κάνουν το άσπρο μαύρο και στον αγώνα Ηρακλής - Ολυμπιακός. «Αποδεικνύοντας» ότι τελικά δεν αδικήθηκε ο Ηρακλής, του οποίου ακυρώθηκε κανονικό γκολ, με το οποίο θα ισοφάριζε προς το τέλος του αγώνα, αλλά ο Ολυμπιακός, διότι:

1. Στο κόρνερ από το οποίο προήλθε το γκολ με το οποίο ο Ηρακλής προηγήθηκε στο σκορ, η μπάλα είχε στηθεί μερικά... εκατοστά μακριά από το σωστό σημείο!
2. Ο διαιτητής έκανε «γαργάρα» ένα οφθαλμοφανέστατο (!) πέναλτι εις βάρος του Ηρακλή, όταν αμυντικός του απέκρουσε με το χέρι την μπάλα μέσα στην περιοχή.

Να κάνουμε τους λογαριασμούς έπειτα από τα παραπάνω; Συν ένα γκολ, λοιπόν, ο Ηρακλής με αυτό που κακώς του ακυρώθηκε, αλλά και μείον ένα με αυτό που κακώς μέτρησε υπέρ αυτού! Αρα, ο Ηρακλής μένει στο ένα γκολ που γράφτηκε στο φύλλο αγώνα. Ομως ο Ολυμπιακός, εκτός από τα δύο αναμφισβήτητα του Κοβάσεβιτς, εδικαιούτο και ένα τρίτο από το πέναλτι που δεν του παραχωρήθηκε. Ετσι, λοιπόν, το σκορ θα έπρεπε, αντί για 2-2 που φωνάζουν οι οπαδοί του Ηρακλή, να ήταν 1-3 υπέρ του Ολυμπιακού, ο οποίος βγαίνει αδικημένος από το τελικό 1-2 και την όλη φασαρία που έγινε σε βάρος του!

Πώς το λέει ο Καραγκιόζης; Τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου πάλι δικά μου! Ετσι δεν είναι; Ομως το μεγαλύτερο καραγκιοζιλίκι ήταν η πλήρης μετάδοση του απίστευτου διαγγέλματος που εκφώνησε μετά το ματς ο υπεύθυνος επικοινωνίας της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Γιατί -είπε- κάποιοι του την έπεσαν την ώρα που πήγαινε στο γήπεδο, αλλά αυτός, ως γνωστός φορέας της παναθηναϊκής ιδέας, δεν μασάει από τέτοια. Κι άλλα παρόμοια που παραλίγο να με κάνουν να βουρκώσω...

Δουλικότητα! Δεν εξηγείται διαφορετικά. Διότι δεν μιλούσε καν ο Τζίγκερ, που στο κάτω κάτω είναι ο πρόεδρος, αλλά ένας υπάλληλός του, ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να περιαυτολογεί και να κομπάζει.

Ομως τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι στην ΕΡΤ. Το μαγαζί πριν από πολλά χρόνια είχε αξιοπρέπεια και κύρος, για το οποίο φρόντιζαν τόσο οι δημοσιογράφοι όσο και η διοίκησή του. Θα σας διηγηθώ, λοιπόν, μια ιστορία του 1982 για να κάνετε τις συγκρίσεις με το σήμερα και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας.

Γινόταν στη Λεωφόρο ένας αγώνας Κυπέλλου Παναθηναϊκός - Ηρακλής, αλλά ο τότε πρόεδρος Γ. Βαρδινογιάννης για κάποια μάλλον προσχηματική αφορμή δεν επέτρεψε την είσοδο του συνεργείου της ΕΡΤ που θα προέβαινε στη λήψη των ειδησεογραφικών στιγμιοτύπων.

Κατά σύμπτωση, στον αγώνα σημειώθηκαν διάφορα (διαιτητικά κι άλλα...) παρατράγουδα σε βάρος του Ηρακλή, τα οποία όμως τα έφαγε το σκοτάδι, καθώς ο Παναθηναϊκός δεν είχε επιτρέψει την είσοδο του τηλεοπτικού συνεργείου στο γήπεδο.

Το θέμα, ύστερα από εισήγηση του αθλητικού τμήματος, απασχόλησε αμέσως τη διοίκηση της ΕΡΤ, η οποία με μπροστάρη τον γενικό διευθυντή Γ. Ρωμαίο κατήγγειλε τον Παναθηναϊκό για τη στάση του και υπεραμύνθηκε του δικαιώματος πληροφόρησης του κοινού.

Ακολούθησαν σκηνές απείρου κάλλους, με τον Παναθηναϊκό άλλοτε διαμαρτυρόμενο και άλλοτε απειλούντα την ΕΡΤ, η οποία κλιμάκωσε την αντίδρασή της αποφασίζοντας να μποϊκοτάρει τα ματς των «πρασίνων» μέχρις ότου ο Παναθηναϊκός αναγνώριζε το σφάλμα του και εγγυάτο εγγράφως την ασφάλεια των συνεργείων της ΕΡΤ.

Οσο κι αν φαίνεται απίστευτο σήμερα, η κρίση τερματίστηκε μόνο όταν ο Γ. Ρωμαίος έλαβε μια επιστολή από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός, με την οποία ικανοποιούντο τα ζητήματα που είχε θέσει η ΕΡΤ!

Και για την ιστορία, ξέρετε ποιος ήταν σ' εκείνη την κόντρα υπεύθυνος επικοινωνίας της ΠΑΕ Παναθηναϊκός; Ο Ανδρέας Βγενόπουλος, δηλαδή το σημερινό πανίσχυρο αφεντικό της MARFIN, που πριν από λίγο καιρό είχε βάλει στο μάτι την Τράπεζα Πειραιώς, της οποίας κυριότεροι μέτοχοι είναι οι τότε εργοδότες του, οι Βαρδινογιάννηδες! Είδατε, λοιπόν, πώς γενικώς αλλάζουν οι καιροί;

Ας επανέλθουμε, όμως, στο μελαγχολικό σήμερα, για να προσθέσουμε ότι η ΕΡΤ, με την τακτική που ακολουθεί, δεν μεροληπτεί απλώς υπέρ των δύο μεγάλων, αλλά ταυτόχρονα με την όλη στάση της συμβάλλει στη διαμόρφωση της βαθμολογίας και την έκβαση της μάχης για τον τίτλο.

Κι αυτό συμβαίνει γιατί με την πολιτική που ακολουθεί («Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός έχουν σε όλα δίκιο») αναπόφευκτα επηρεάζει τους διαιτητές, οι οποίοι ξέρουν πια τι πρέπει να σφυρίξουν για να τύχουν επιεικούς κριτικής ή ακόμα και να εισπράξουν κάλυψη από τα... εντεταλμένα όργανα της δημόσιας τηλεόρασης. Η οποία δημόσια (που λέει ο λόγος...) τηλεόραση γίνεται ακόμα πιο πειστική προς τους διαιτητές, καθώς την ανάλυση των επίμαχων φάσεων την έχει αναθέσει στον πρόεδρό τους, ο οποίος αποδεικνύεται μετρ της ευλυγισίας, της ταχυδακτυλουργικής και της αποστολής αθώων μηνυμάτων!

Μα την αλήθεια, παρακολουθώντας την ΕΡΤ νομίζεις ότι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός δεν παίζουν με ελληνικές ομάδες. Εχεις την ψευδαίσθηση ότι τα σύνορα της χώρας είναι στον Ισθμό και στο Καπανδρίτι. Και σου δημιουργείται η βεβαιότητα ότι το ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής τελεί υπό την κατοχή «ερυθρολεύκων» και «πρασίνων».

Είναι τόση η ντροπή και η αγανάκτηση που νιώθω για την κατάντια του ενημερωτικού οργανισμού στον οποίο αφιέρωσα 13 (1979-1991) από τα καλύτερα χρόνια της δημοσιογραφικής μου ζωής, που συνήθως δεν μπορώ να παρακολουθήσω για πολύ μια εκπομπή ή μια ποδοσφαιρική μετάδοση. Κλείνω το κουμπί ή χαμηλώνω τον ήχο, για να μη βλέπω ή να μην ακούω δημοσιογράφους που προσπαθούν να κάνουν καριέρα στρατευμένοι αναγκαστικά στο πλευρό του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού, χωρίς να υπολογίζουν πόσο κακό κάνουν έτσι, πρώτα πρώτα στον εαυτό τους, κατόπιν στο ποδόσφαιρο και, τέλος, στην ελληνική κοινωνία, που δικαιολογημένα αγανακτεί με τα καμώματά τους.

SportDay
Συρίγος Φίλιππος